Ο μύκητας Monilinia laxa είναι ένα πολυφάγο παθογόνο που προσβάλλει όλα τα πυρηνόκαρπα και τα μηλοειδή, άνθη, φύλλα, βλαστούς, καρπούς στα οποία προκαλεί νεκρώσεις, ξηράνσεις και σήψεις που κατά θέσεις καλύπτονται από τεφρόχροες και τεφροκάστανες εξανθήσεις.

Η προστασία από τη μονίλια αρχίζει με το κλάδεμα, οπότε αφαιρούνται και καταστρέφονται με φωτιά τα μέρη που είχαν προσβληθεί από την ασθένεια, την προηγούμενη περίοδο.

Από τα τέλη Φεβρουαρίου, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, αρχίζει στις νότιες ζεστές περιοχές η διόγκωση των οφθαλμών στις υπερπρώιμες ποικιλίες βερικοκιάς.

Οι πρώιμες, μεσοπρώιμες και όψιμες ποικιλίες βερικοκιάς αργούν. Όταν οι ανθοφόροι οφθαλμοί της βερικοκιάς έχουν καλώς διογκωθεί, τότε είναι η κατάλληλη εποχή έναρξης ψεκασμών για την προστασία των ανθέων της βερικοκιάς από την ασθένεια. Η ευαισθησία στις προσβολές από τη μονίλια συνεχίζεται καθ' όλη την περίοδο ανθοφορίας μέχρι την πτώση των πετάλων. Οι προσβαλλόμενοι ιστοί παίρνουν χρώμα σκοτεινό καστανό και με υγρό καιρό αναπτύσσονται στην επιφάνειά τους πολύ μικρές τούφες από τις καρποφορίες του μύκητα. Από αυτές τις τούφες ξεκινούν τα σπόρια (κονίδια) για να διαδώσουν την ασθένεια.

Ο πρώτος ψεκασμός, στο στάδιο της διόγκωσης των οφθαλμών, δηλαδή λίγο πριν από το στάδιο του ροζ μπουμπουκιού έχει στόχο να μειώσει τα μολύσματα και γίνεται με εγκεκριμένο χαλκούχο σκεύασμα.

Ο επόμενος ψεκασμός, στην αρχή της άνθησης, πρέπει να γίνει με κατάλληλο εγκεκριμένο μυκητοκτόνο που μπορεί να έχει ως δραστικό διάφορες ουσίες, όπως χαλκό, thiram, cyprodinil, boscalid, pyraclostrobin και propiconazole.